Weekje naar Kumasi

Wat een week!
Het begon allemaal met het nemen van een taxi om 6 uur ’s morgens (vrijdag 26 februari) naar Nkawkaw. Vanuit daar kan ik met de trotro (kleine lokale bus met klapstoelen aan de buitenkant van elk gangpad zodat de ruimte optimaal gevuld kan worden) verder reizen naar Kumasi. Het moest allemaal zo vroeg zodat ik de beste kans maakte om vandaag al voor de lunch bij de immigratiedienst langs te gaan. Het is namelijk vrijdag en misschien nemen ze na de lunch wel niks meer aan en sluiten vroeg.
Bij de trotro in Nkawkaw zit een man op een houten bankje aan wie je moet betalen, 11 cedi’s dus betaald, maar daarna nog 1 cedi voor de bagage haha, in plaats dat ze dat meteen doen. (Op de terugweg merkte ik echter dat het bagagegeld weer naar iemand anders gaat dus vandaar). Het wordt een prima ritje van ongeveer 2 uur voor we de stad naderen. Wat is het hier groot en druk, het krioelt echt van de mensen.
Op een gegeven moment begrijp ik dat er hier natuurlijk heel veel busstation zijn en ik weet niet bij welke ik moet zijn. Ik bel Kofi en geef m’n telefoon aan de chauffeur, inmiddels hebben we iedereen namelijk afgezet. De bus wordt geparkeerd en de man brengt me lopend naar waar ik zijn moet. Koffer uit de auto en achter hem aan hij loopt echter met 10 km per uur en ik heb een laptop op m’n rug een niet al te lichte koffer in mijn hand en moet ook nog mensen met grote schalen op het hoofd ontwijken. Hij vindt het wel grappig als hij doorheeft dat ik niet zo snel ga en wacht op me, op een gegeven moment neemt hij de koffer over. We lopen een minuut of tien en wachten dan langs de weg ergens. Hier bel ik Kofi weer en zijn driver zal me hier op komen halen. Vlak voordat het moeilijke gesprek over het uitwisselen van nummers weer komt is daar de driver, hij geeft me een hand, neemt de koffer en begint te lopen. Stukje verder op staat de luxe auto van Kofi geparkeerd. Inmiddels lekker zwetend stap ik in de airco.
Bij het kantoor van Kofi aangekomen wordt eerst geregeld dat ik in het restaurant kan ontbijten en krijg lekker geroosterd brood met een omelet, dat is lang geleden. Daarna zetten we de spullen in het huis en maak kennis met Eunice de vrouw van Kofi, maar de kamer is nog niet klaar dus ga ik weer terug naar het kantoor om eerst naar de immigratiedienst te gaan. Kofi is nog druk dus het duurt een tijdje en ben bang dat we het straks voor de lunch niet redden, maar we gaan uiteindelijk rond half 12 en het is om de hoek (we gaan wel met de auto natuurlijk). Visum regelen blijkt eigenlijk niet echt een probleem, wordt wel gevraagd naar de reden, wat een beetje gek is aangezien ik in NL gewoon een drie maanden visum heb aangevraagd, dus wordt er opgeschreven om aan de datum van mijn terugreis te voldoen, top! Daarna wordt nog ingewikkeld gedaan met nummers opschrijven en verkeerde spelling van namen en wordt bedacht dat ik in Amsterdam ben geboren in plaats van in Zaanstad, maar zal wel goed zijn. Het zal donderdag klaar zijn dus dat is top!
Als we terug komen bij het huis is de kamer nog steeds niet helemaal klaar. Ik kan mijn koffer wel binnen zetten en ga dan voor een rondje in de omgeving. Ik merk dat ik de stad wel echt gemist heb, ze hebben hier alles en wat een luxe. Ik kom een supermarkt tegen waar echt alles te halen is wat je kunt bedenken daarom heen is nog een markt met grote fruitkramen, avocado’s, zelf gemaakte pindakaas (greanutpaste) noem maar op. Ook bij Kofi thuis, waar ik te gast ben, heb ik een eigen kamer met badkamer, er is airco, warm water uit de douche en zelfs een koelkast wat een luxe.
Hier in huis gaat het eigenlijk heel huiselijk, ’s morgens ontbijten we samen met brood, cornflakes, havermout van alles en rond 2 uur eten we warme lunch. Kofi eet ’s avonds niet meer dus dan is er voor mij nog wat brood en drinken we thee of koffie, een heel ritueel. De avonden worden gevuld met lange gesprekken en/of wat tv kijken.

Zaterdag ben ik alleen naar de markt gegaan maar dat was me het tripje wel, van te voren werd ik al gewaarschuwd dat het makkelijk verdwalen is dus ik besloot maar langs de weg te blijven en niet te diep de markt in te gaan. Langs de weg is echter ook genoeg te zien want er schijnt een heel groot gedeelte van het marktterrein te zijn ‘afgepakt’ door de regering om een groot markt/winkelcomplex te bouwen, waardoor al die marktstallen nu overal en nergens staan, soms zie je niet eens meer dat het eigenlijk een autoweg is tot je een luid toeterende taxi tussendoor ziet komen. Daarna ben ik door gelopen naar het cultureel centrum, hier is het opeens weer een oase van rust. Leuke winkeltjes met souvenirs, museum over de Ashanti koning en erg veel handwerk en dans overal.

Zondag ben ik voor het eerst naar een hele Twi service in de kerk geweest omdat het voor Kofi te vroeg was om de ochtend service te halen en ik het wel leuk vond om met hem te gaan. Was weer een leuke belevenis.

Maandag/dinsdag en woensdag naar de modelschool in Toanfom geweest, niet al te ver van Kumasi werd me verteld, echter is voor mijn idee is de modelschool waar ik steeds heen ging met de taxi dichterbij. Ik word gekoppeld aan een lerares die ook in Kumasi woont dus reis eigenlijk elke dag met haar, dat is wel fijn. We moeten ongeveer 20 minuten langs de weg lopen voor we in het dorp komen waar de trotro vertrekt (die er ongeveer 1 uur overdoet waarna we nog naar ‘huis’ moeten lopen) en ook ’s morgens is het fijn dat zij weet waar we zijn moeten, al heb ik het de derde dag ook wel aardig door. Ik vind het een erg leuke school en ze zijn erg enthousiast over de materialen en gebruiken ze ook. Het is allemaal heel klein en klassen hebben ook soms maar 9 kinderen, dus materiaal gebrek is er minder en er kan meer aandacht worden besteedt aan het individuele kind. Er wordt wel erg veel Twi gesproken wat me soms wat ongemakkelijk laat voelen omdat ik niet weet wat er (over mij) gezegd wordt. Erg veel informatie gekregen, ouderbetrokkenheid blijft lastig en ook weer een leerkracht tegen gekomen die al bijna 4 jaar niet was betaald voor ze werd gecompenseerd met 3 maanden en vanaf dat moment nu wel salaris krijgt. De overige 45 maanden gaan denk ik niet komen, maar ze accepteert het. De beloning van de leerkrachten is in heaven wordt veel gezegd.

Donderdagochtend naar het manhyia palace museum geweest, voormalig paleis van de Ashanti koningen tot de laatste koning het tot een museum heeft gemaakt. Ik werd gebracht door een driver van het centrum waar Kofi werkt, hij zou me vertellen waar ik een taxi terug kon nemen of als het niet heel lang duurde misschien op me wachten. Ik besloot te kijken hoe de omgeving eruit zag om te bedenken wat mij het handigste leek, als ik nog wat rond wilde kijken kon hij beter gaan, anders voel ik me ook alleen maar ongemakkelijk, wilde überhaupt best met een taxi gaan.
Echter vond hij het denk ik wel gezellig en hebben we samen een rondleiding door het museum gehad en zijn daarna weer terug gegaan.
’S middags Kofi proberen te bereiken om over het visum te praten, maar hij was niet aanwezig. Hij is zo’n druk bezet man en maakt zich overal druk om en probeert iedereen te helpen. Schrijft rapporten tot diep in de nacht heeft daarbij een masterstudie nog afgerond waar hij waarschijnlijk in mei zijn diploma van krijgt, veel respect voor deze man.
’S avonds vertelt hij me dat hij heeft gebeld naar de immigratie maar dat het visum nog niet klaar was, we overleggen kort wat we moeten doen als het morgen nog niet klaar is want dan kan ik eigenlijk niet langer blijven. Echter besluiten we maar even af te wachten.

Om half 8 de volgende ochtend als ik wakker wordt heb ik al twee gemiste oproepen. Kofi is vanmorgen vroeg richting Accra vertrokken, maar heeft blijkbaar al de vrouw van de immigratie gesproken en nu is m’n visum opeens al klaar voor het kantoor überhaupt open is. Soms begrijp je er niks van. Dus met dezelfde driver als gister snel daarheen om hem op te halen. Het stelt naar mijn idee ook eigenlijk niet veel voor, een blauwe stempel met wat dingetjes erbij geschreven, dat dit nou een week moest duren en een pasfoto nodig was en alles. Maar ik vind het al lang goed, mag weer tot 2 april blijven dus dat is lang genoeg.
Terug mijn spullen ingepakt en na de lunch (rond 1 uur) de lange trip terug naar Abetifi gemaakt. Ook hier weer van alles beleeft. We deden er erg lang over, om de stad te verlaten rijdt je eigenlijk in één lange file tot op een gegeven moment iedereen is afgeslagen naar de verschillende kanten en het wel aardig doorrijdt. In Nkawkaw aangekomen stappen mensen allemaal ook weer eerder uit dan bij het daadwerkelijke eind busstation. Omdat ik het hier ook een beetje ken vraag ik op een gegeven moment als de laatste mensen uitstappen of het ook handig is voor mij om uit te stappen, want volgens mij vertrekken hier ook taxi’s naar Abetifi. De vrouw aan wie ik het vraag blijkt naar Pepease te moeten, een dorp nog verder dan Abetifi dus ga gezellig met haar mee. Er was al een taxi geregeld en mijn spullen worden door een man op het hoofd daarheen gedragen. Onderweg komen er nog twee mensen bij in de taxi waardoor er voor in twee mensen op de bijrijders stoel zitten en wij met drie achterin. In Mpraeso blijkt dat de taxichauffeur liever deze jongens brengt naar waar ze heen moeten in plaats van ons (zij moeten schijnbaar een andere kant op), de oudere vrouw waarmee ik ben is daar helemaal niet blij mee en ik merk dat ze behoorlijk stennis schopt ook al versta ik niks van wat ze zegt. Even later wanneer we van taxi zijn gewisseld legt ze me alles uit in het Engels en begrijp ik dit verhaal. Ze vindt dat de taxichauffeur zich niet aan zijn afspraak heeft gehouden en dat we nu ook zeker niet het volle bedrag moeten betalen. Hier moeten we nu namelijk wachten tot de taxi weer gevuld is voor we verder gaan. Gelukkig duurt dit niet heel lang. Ik word netjes afgezet bij Ramseyer vlak voor mijn huis voor 5 cedi (1.25), het is inmiddels al rond half 6. Moe maar voldaan en met een berg aan nieuwe herinneringen ben ik weer “thuis”.

Het was een top week even in een andere omgeving!
Kofi en Eunice super bedankt voor hun gastvrijheid en helpen met alles wat ik nodig had.